A medida que evoluciona a  insuficiencia renal crónica, vaise minando a capacidade de funcionamento dos nosos riles,así como os aclaramentos de creatinina y Kt/V( porcentaxes de eliminación de creatinina e de urea en sangue),entrando nunha situación de “Control de Prediálisis”, donde se intensifica las analíticas y los controles por parte del nefrólogo.

Finalmente, nun prazo mais ou menos longo, dependendo de cada caso chega un momento que os riles son casi incapaces de realizar ningunha das súas funcións,é neste momento no que os riles son casi incapaces de realizar ningunha de sus funciones, é neste momento no que se añade o calificativo de terminal.

Demostrou que a progresión da Insuficiencia Renal o seu estado Terminal, vese influida por un gran número de factores e o seu tratamento adecuado, xa sexa mediante a alimentación ,exercicio físico, así como unha medicación adecuada, pode facer que a evolución sexa mais lenta.

Teóricamente, unha persoa pode desenrolar unha actividade “ normal”aunque solo disponga de un riñón funcionando entre un 25% e u 20% de su capacidade. A partir de niveis inferiores, aunque en algúns casos a aparición de síntomas aínda que sexa escaso, requírese de un maior control e seguimento por parte do nefrólogo, pois en breve o paciente precisará dun tratamento especial que substitúa parte da función que deberían desenrolar os riles para poder sobrevivir, o que é coñecido como Terapéutica Sustitutiva.

A terapéutica substitutiva, permite non so a supervivencia do paciente, senón que lle permite tamén unha calidade de vida aceptable e unha boa integración social.Os dous tratamentos fundamentais na terapéutica substitutiva da Insuficiencia Renal Crónica ( IRC) son:

• A diálises.
   
• O trasplante.

A diálises, é o termo médico utilizado para definir o proceso artificial de filtración dos produtos de desecho e a eliminación do exceso de líquidos do organismo, no momento en que os riñones non poden realizalo normalmente.
Neste proceso, preténdese conseguir que a través dunha membrana semipermeable, tanto as toxinas do sangue como o exceso de líquido que non se pode desbotar pola urina, pasen a incorporarse a un “líquido de diálises” que permita a eliminación dos mesmos. Xa que logo, a parte de limpar o sangue de productos tóxicos (urea, creatinina, ácido úrico, fósforo, exceso de potasio, sodio, etc.) pódese tamén eliminar o sobrepeso producido pola retención de líquidos.
A diálises é unha técnica baseada nun principio físico-químico denominado osmoses. Este consiste nun intercambio de substancias, a través dunha membrana. Dito transvasamento dependerá do grao de concentración das substancias e das características da membrana, fundamentalmente da súa superficie e da súa permeabilidade.
Un exemplo clarificador é o seguinte:

1. Introducimos nun vaso unha membrana semipermeable (que deixa pasar substancias pequenas, negando o paso a outras de maior tamaño.
    
2. No outro engadimos auga soa.
    
3. Se deixámolo repousar certo tempo veremos como ambos lados terán auga azucarada na mesma proporción.

O azucre pasou, por osmoses, á outra beira porque había distinta densidade (concentración) en cada líquido e igualáronse. A diálises está baseada neste principio.
Os obxectivos fundamentais da diálises son tres:

• Acadar unha reducción de substancias tóxicas (urea).
   
• Lograr a adquisición de substancias necesarias (calcio, por exemplo) para o noso organismo.
   
• Eliminar o líquido acumulado en exceso por falta de urina.
   

• A Hemodiálise, que se caracteriza pola utilización dunha membrana artificial.
   
• A Diálise Peritoneal, baseada na utilización dunha membrana natural (o propio peritoneo do paciente.